ป.น. ณ ปากช่อง

ลงจากรถตอนตีหนึ่งกว่าๆที่บ้าน log home บนเนินแถว อ. ปากช่อง…นึกว่าอยู่สวิสเซอร์แลนด์ ทำไมอากาศมันเย็นได้ขนาดนี้ล่ะคร้าบ!

มันเป็นการมาตากอากาศประจำปีของโมโนโทนที่ ป.น. ได้มีโอกาส จับพลัดจับผลู(มั่ว)มาตากกะเค้าด้วยเค้าว่าหน้าหนาวจะตากกันที่มาปากช่อง ส่วนหน้าร้อนจะหลบไปตากกันที่พัทยา…ไฮโซมั๊ยล่ะคุณ

คืนนี้คาดว่าอากาศจะอยู่ที่ 13 องศา ด้วยความที่ไม่ได้เตรียมตัวมาหนาว ป.น. ถึงกับฟันกระทบกัน ตายล่ะหว่าคืนนี้จะนอนยังไงล่ะเนี่ย มองซ้ายมองขวาทุกคนดูจะเตรียมตัวกันมาเป็นอย่างดีแต่ก็ไม่วายขาสั่นกันเป็นแถว เอาน่า…เป็นไงเป็นกันไม่ได้มีให้หนาวกันบ่อยๆ (อยู่กรุงเทพร้อนก็บ่นมาที่นี่หนาวก็บ่น!)

อยู่ที่นี่ก็ไม่ได้ทำอะไรมาก เค้าฟังเพลงแจมดนตรีกันตามเรื่องตามราว ส่วนป.น.เน้นแจม…กิน!

อากาศหนาวนี่ทำให้อาหารอร่อยขึ้นเยอะเลย ในขณะที่หนุ่มๆตั้งวงดูบอล เหล่าสาวๆก็ตั้งวงส้มตำ นำทีมโดยฝนและนุ้ย (ดูๆจากปริมาณการบริโภคกันแล้ว ก็เลยพลอยสงสัยว่า ส้มตำและอาหารเผ็ดๆน่าจะมีผลช่วยให้เสียงดีได้ด้วย!) เรากินกันอย่างไม่ได้เกรงใจกระเพาะน้อยๆกันเลย กินไปก็หวั่นใจไป นี่ยังไม่นับถึงความกังวลของจำนวนห้องน้ำในบ้านที่มีไม่ครบจำนวนคนนะ นึกภาพทุกคนต้องวิ่งแย่งกันเข้าคงขำ

กะว่าจะอยู่แค่คืนเดียว แต่ด้วยความรั่ว เลื้อย และเรื้อนของป.น.เลยทำให้ต้องกลับเช้าวันจันทร์
ซึ่งต้องทำงาน 11 โมงเช้า ถ้าไปไม่ทันล่ะก็…”ชิฟท์”หายแน่ๆ!
6.00 สะดุ้งตื่นด้วยความนอย
6.03 กด snooze ด้วยความคล่องแคล่ว แล้วผล๋อยหลับต่อ
7.00 ตื่นอีกรอบ
7.45 เตรียมตัววิ่งขึ้นรถ แต่โดนเบรคโดยกลิ่นกุนเชียงทอด

มันเป็นข้าวเช้าที่อร่อยที่สุดในรอบหลายปี ข้าวต้มร้อนๆ กุนเชียงทอดหอมๆกับไข่เค็มโดยพี่นัน ชั่งใจอยู่นาน กลัวไปทำงานสายก็กลัว แต่แล้วความหอมของกุนเชียงก็ชนะ! ทั้งๆที่เป็นคนไม่กินหมู แต่ตอนนี้กุนเชียงกรอบๆก็ลงไปอยู่ในท้อง ป.น. เรียบร้อย

กลับมาทำงานโดยสวัสดิภาพ ใช้เวลาเดินทางแค่ 2 ชม.นิดๆ มาจัดรายการด้วยความสดชื่น (แม้จะไม่ได้อาบน้ำก็ตาม ฮ่าๆๆห้ามใครเข้าใกล้โดยเด็ดขาด)

ขอขอบคุณสำหรับกิจแจ๊ส ที่เอื้อเฟื้อสถานที่ แป่ะๆๆๆๆๆๆ