เย่เย่
ว่าจะอัพblogตั้งหลายวันละ ไม่ได้ทำซักที
วันนี้เอารูปที่ไปสำเพ็งมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้วมาให้ดู
นำทีมโดย สาวนุ่นและสาวนุ้ย the peach band
ลงแท็กซี่ที่หน้า Central เก่า บรรยากาศ 2499 ชัดช้าด
ด้วยความเชียวชาญ สองสาวพาลัดเลาะเข้าแดนสนธยา เข้าซอยโน้นซอยนี้อย่างคล่องแคล่วจนเราแอบคิดว่า…โห เป็นนักร้องนี่มันต้องเก่งไปหมดจริงๆนะเนี่ย เรื่องอุปกรณ์การแต่งตัวนี่..นุ้ยรู้หมดว่าอะไรอยู่ตรงไหนบ้าง
ของเยอะละลานตามากกก เดินไปดูของไปเพลินจนเกือบลงตั้งหลายรอบ ดีที่นุ้ยกะนุ่นคอยดูแลไม่งั้นนี่หลงชัวร์ กระเหรี่ยงเข้ากรุงก็เงี้ยะ เห็นอะไรก็ตื่นเต้นไปหมด ตอนแรกว่าจะซื้อผ้าทำม่านในห้อง เดินไปเดินมา ทำไมได้แต่ของเล่นกะของกินหว่า หลุดเข้าไปในร้านขายพวกลูกปัดกะของทำเครื่องประดับ หายไป 2 ชม. ผลออกมาเลยเป็นอย่างเงี้ยะ
กลับบ้านมา เห่อจัด จากคนที่ไม่เคยทำงานฝีมือเล้ย (ตอนเด็กๆครูให้การบ้านก็ไม่เคยทำเอง แบ่งงานกันถ้าเป็นงานศิลปะก็พ่อทำ ถ้าเป็นงานฝีมือก็แม่ทำ ได้ A ตลอดเลย ฮ่าๆๆๆ ภูมิใจนะเนี่ยยย) นั่งทำอยู่ตั้งนาน ได้อันเนี้ยะ
สวยอ่ะดี๊ โฮะๆๆๆ เห่อๆ ใส่ไปวันโชว์วันแรก สับแนนถอดจากข้อมือใส่ข้อมือตัวเองเล้ย น่ารักมากน้องสาวดิชั้น
ส่วนอันนี้ จากสำเพ็งเหมือนกัน ลูกใหญ่มากกก
เค้าว่าให้สตอเบอรี่ แปลว่ารัก อ่ะอ่ะอ่ะ (ในโฆษณาเค้าบอกมา แต่อันนี้ไม่มีใครให้หร้อก ซื้อเองทั้งน้าน)
Happy belated Valentine’s day
รักนะ
