มันเป็นความโชคดีของเราจริงๆนะ ได้ฟังดนตรีเกือบทุกวัน ถ้าวันไหนมีแขกมาเยี่ยมเยียน เราก็เหมือนได้ดูคอนเสิร์ตสดๆ เพลินๆอย่างคาดเดาไม่ได้ บางทีก็จะได้เห็นนักร้องมานั่งตีกลอง เห็นมือเบสมาเล่นคีย์บอร์ด เห็นมือกีต้าร์ควงตะหลิว ฯลฯ

พี่ปอย Portrait เล่นกีต้าร์ ร้องเพลง ถ้าหาพี่ปอยไม่เจอให้ลองหาในครัว ครัวเป็นที่แรกที่พี่ปอยจะเข้าไปทุกครั้งที่มาสตูเฟ่ แล้วจะได้อาหารติดมือออกมาก่อนใครทุกที

หนุ่ม มือกลอง Rule Dark มาเล่นกีต้าร์ร้องเพลง

พี่หนึ่ง Sleeper One วันนี้ตีกลอง

บรรยากาศการแจมดนตรี

ฝาแฝด ก้อยกะแพรว ร้องเพลงเพร๊าะๆ น้องก้อยเนี่ยตอนแรกบอกไม่ร้องๆ แต่ไม่ยอมปล่อยไมค์เล้ย ซ่าจริงๆ ฮ่าฮ่า

พี่หนู Kidnappers มาพร้อมความตื่นเต้น ฮา! ห่างหายไปตั้งนาน เราไม่ได้ยินพี่หนูร้องเพลงนานแค่ไหนแล้วนะ…2 ปีได้มั้ง

ฝน โมโนโทน ความสามารถพิเศษคือการร้องเพลงมาราธอน แต่วันนั้นตีกลอง

ผู้บริหาร CMG

ผู้บริหาร Seeds

แฟนผู้บริหาร ร้องเพลง

พี่ตุลมาเป็นกองเชียร์

พี่เค้ากลับมาแล้วค้าบบบ พี่ใหญ่ๆๆ

กลับมาเป็นมือกลอง…

หรือจะเป็นมือกีต้าร์…?

แต่ที่แน่ๆ สตูเฟ่ ทำให้มือกีต้าร์คนนึงกลายเป็น…
(อันนี้ยังเป็นมือกีตาร์อยู่)

เป็นมือกลอง…

เป็นพ่อครัว…

เป็นช่างตัดผม!!!!!

บริการทุกระดับประทับใจ ที่สตูเฟ่ ฮ่าฮ่าฮ่า

ปล. ติดเกาะ ไม่มีเน็ท พิมพ์ข้อความไม่ได้ … (แต่ลงรูปได้ ฮ่าฮ่าฮ่า)

หลังจากเก็บของเข้าห้องเรียบร้อย เราก็กลับไปขึ้นรถไฟอีกครั้ง เพื่อไป Vienna นั่นคือเรานั่งรถไฟ 3 ช.ม.ย้อนกลับไปทางเดิมที่เรามา จุดมุ่งหมายของการไป Vienna ครั้งนี้ชัดเจนมาก คือ…ช็อปปิ้ง! ไม่ได้ล้อเล่น เราตั้งใจไปช็อปปิ้งจริงๆ เพราะการเดินทางครั้งนี้ เราไม่ได้มีโอกาสเดินดูของเลย ด้วยความที่เวลาที่เราอยู่แต่ละที่นั้นค่อนข้างน้อย อีกอย่าง ซื้ออะไรก็ต้องแบกอันนั้นไปตลอดทริป ก็เลยไม่ค่อยมีใครกล้าซื้ออะไร คราวนี้เราพุ่งประเด็นไปที่ของเบาๆ ซึ่งประกอบไปด้วยร้าน H&M, Sara, MNG (ซึ่งซื้อเมืองไทยก็ได้!) ได้เข้าแค่ 3 ร้านนี้ก็หมดเวลา…เซ็ง รวมเวลาเดินทางทั้งหมด 6 ช.ม. แล้วจะกระเสือกกระสนไปทำไมเนี่ย เจอคนไทยนั่งวาดรูป portrait ฝรั่งอยู่ เราเดินเม้าท์กับแนนแล้วเค้าก็เงยหนาขึ้นมาถามว่า “คนไทยรึเปล่าครับ” ก็คนไทยน่ะสิค้าบบบ พูดภาษาไทยนี่ ดีนะไม่ได้เม้าท์อะไรตอนนั้น อิอิ 

กลับมาถึง Prague ก็ค่ำ วันนี้บรรยากาศดี คนเดินกันเต็มเมือง เราออกมาเดินจัตุรัสกลางเมือง ทั้งอากาศและบรรยากาศดีมากจนไม่คิดว่าที่นี่คือประเทศเดียวกับที่เรามาลงสถานีรถไฟเมื่อเช้า เข้าใจได้เลยว่าทำไมคนถึงชอบที่นี่ มีร้าน cafe’&restaurant ที่คนแน่นร้านอยู่เรียงราย เค้ามานั่งสัมผัสบรรยากาศจิบไวน์ยามค่ำคืนกันอย่างมีความสุข เราเลือกนั่งในร้านนึงริมถนนตรอกเล็กๆ เป็นร้านอาหารกรีก เมดิเตอเรเนียนที่มีเสียงเพลงคลอเคล้าแว่วๆระหว่างมื้ออาหาร

 จัตุรัสเมือง Prague

รถให้เช่าขับดูเมือง    /   ร้านขายของ souvenir เก๋ๆ

จาก 4 ประเทศที่ไป เราใช้เวลาเดินทางทั้งหมด 15 วัน สัมผัสลมหนาวอยู่ในยุโรป อากาศไม่แตกต่างกันมากในทุกประเทศที่เราได้ผ่านเข้าไป อุณหภูมิอยู่ประมาณ 10 องศา ปีนี้โชคดีที่นั่นไม่มีฝน ไม่งั้นแข็งตายแน่

ลงเครื่องที่ฝรั่งเศส ผ่านเยอรมัน มาออสเตรีย เลยไปที่เชค แล้วกลับมาขึ้นเครื่องที่เยอรมัน

ขอเล่าแบบถอยหลังละกันนะ เมืองสุดท้ายที่ไปเที่ยว เป็นเมืองที่เราอยากไปมากที่สุด “Prague” ใน Czech Republic พวกเราชาวคณะกระเหรี่ยงเข้าประเทศทางรถไฟ โดยมาจากทาง Austria ประเทศที่ทุ่งหญ้าเขียวติดตา (ที่ไม่มีจิงโจ้!) เห็นแล้วเข้าใจเลยว่าทำไมหนังเรื่อง The Sound of Music ต้องมาถ่ายไกลถึงที่นี่ “The hills are alive with the sound of music” จริงๆ

การเดินทางโดยรถไฟ ทำให้เราเห็นความแตกต่างของแต่ละเมืองที่ผ่านอย่างชัดเจน ทั้งสถาปัตยกรรม ต้นไม้ใบหญ้าที่ปลูกจะแตกต่างกันไป ผ่านมาชายแดนออสเตรียกับเชค เราสังเกตเ็ห็นความแตกต่างได้อย่างชัดเจน จากประเทศออสเตรียที่บ้านเมืองเป็นระเบียบ สะอาดสะอ้าน หญ้าและต้นไม้ได้รับการดูแลอย่างดี มาถึงเชคที่ดูจะแร้นแค้นและยากจนกว่า (เดาเอาตามสภาพที่เห็น)

เหลือบไปเห็นป้ายสถานีรถไฟ Horni Station!! อ่านชื่อสถานีแล้วกระดากๆยังไงก็ไม่รู้ เนอะ ตรงสถานีนี้แหละเป็นจุดที่ทำให้เรารู้ว่าเราข้ามAustrai มาแล้วจริงๆ มีตำรวจตรวจคนเข้าเมืองขึ้นมาบนรถไฟ 2 ครั้ง ครั้งแรกเป็นตำรวจออสเตรีย มาสแตมป์พลาสปอร์ตขาออก (ก่อนถึงสถานี Horni) อีกทีคือตำรวจเชค ตรวจคนเข้าเมือง

ตำรวจ 2 คนเดินมาตรวจพลาสปอร์ตเราที่ละคนอย่างละเอียด บ่นพึมพำพวกเราซึ่งเดินทางโดยไม่มี visa ของ Czech โดยปกติแล้วถ้าเราไม่อยู่ใน Czech นานเกิน 5 วัน ก็ไม่จำเป็นต้องใช้ visa แต่ หนึ่งในคนที่ตรวจหนังสือเดินทางของพวกเรา บอกว่าเราไม่สามารถเข้าประเทศเค้าได้ เพราะไม่มี visa มา เค้าเลยยึดพลาสปอร์ต ของแม่กับแนน แล้วเดินลงจากรถไฟไปเลย ไอ้เราก็เหวอ ว่าทำไมเอาไปแค่ 2 เล่ม ของคนอื่นก็ไม่มีเหมือนกันก็ไม่เห็นเค้าว่าอะไร รถไฟจอดสนิทแน่นิ่งหยุดรอ 2 ตำรวจที่ลงไปเช็คข้อมูล เราก็เริ่มหวั่นๆว่าเค้าจะเอาไงว้าา สงสารคนบนรถไฟด้วย รถไฟขบวนใหญ่ทั้งขบวนต้องมานั่งรอพวกเราที่มีปัญหาจะเข้าประเทศไม่ได้ เวลาผ่านไปหลายนาที ตำรวจคนเดิมก็ขึ้นมาบนรถ เอาพาสปอร์ตมาคืน แล้วพูดว่า โอเคๆ (…ก็ได้วะ) แล้วก็ปล่อยเราเข้ามา

เราเดินทางมาทั้งวัน ออกเดินทางตั้งแต่ฟ้าเริ่มสาง ใช้เวลาอยู่บนรถไปทั้งหมดประมาณ 5 ชม. แบบเพลินๆ และแล้วเราก็มาถึง Main Train Station กลางเมือง Praque หรือ Praha ในภาษา Czech

โดยไม่ทันตั้งตัว เราตกตะลึงกับสภาพอันน่าสะพรึงของสถานีรถไฟที่นี่ ลองนึกภาพหัวลำโพง version ก่อนปรับปรุง แล้วใส่คนหลอนๆ ที่เดินๆอยู่ดีๆก็ตะโกนโหวกเหวก มีคนจรจัด กับคนเมาเข้าไป ประกอบกับทุกคนต้องแบกกระเป๋าขึ้นลงบันไดกันเป็นว่าเล่น ทำเอาหน้าซีดด้วยความเหวอไปตามๆกัน

ที่นี่ติดอันดับสถานที่ไม่ปลอดภัยที่สุดที่นึงสำหรับนักท่องเที่ยว ทั้งแท็กซี่ที่พร้อมจะรีดกระเป๋าคุณ (ค่าแท็กซี่ที่จอดรอรับผู้โดยสารอยู่ที่สถานี จะชาร์ตคุณสูงได้ถึง 6 เท่าของราคาจริง!! …โดนมาแล้ว) ทั้งคนเมา คนไม่น่าไว้ใจที่เพิ่งออกมาจากคาสิโนที่ตั้งอยู่กลางสถานี พวกเราจึงเกาะกลุ่มกันอย่างเหนียวแน่น ไม่กล้าแม้แต่จะไปห้องน้ำ

จากนั้นเราก็หาทางโทรเรียกแท็กซี่ ซึ่งไม่ง่ายเลย คนที่นี้ใช้ภาษา Czech เป็นภาษาหลัก ภาษาเยอรมันเป็นภาษารอง ภาษาฝรั่งเศสนิดหน่อย ตามด้วยภาษาอังกฤษ กว่าจะคุยกันรู้เรื่องก็ทุลักทุเลน่าดู จนสุดท้าย เราจึงต้องขอให้คุณผู้หญิงจิตใจดี น่าตาละม้ายคล้าย Briney Spear มาช่วยกอบกู้สถานะการณ โทรเรียกให้

พอแท็กซี่มาถึง ปรากฎว่ากระเป๋าใส่ไม่พอ เราจะเอาวางตรงเบาะ คนขับก็โวยวาย บอกว่า “This is a very expensive car!” อิโธ่ ก็รถฮอนด้าธรรมดานี่นา แต่ยังไงเค้าก็ไม่ยอมให้เราเอากระเป๋าวาง จนต้องเรียกแท็กซี่มาอีกคัน เพื่อขนกระเป๋าโดยเฉพาะ

เฮ้อ…first experience ใน Prague นี่น่าจดจำทีเดียว ในที่สุดเราก็มาถึงอพาร์ตเม้นท์ที่เราจองไว้จนได้ แท็กซี่จอดส่งเราที่หน้าประตูเล็กๆสีฟ้า เราขนกระเป๋าผ่านเข้าประตู ก็เห็น cafe’ น่ารักอยู่ตรงกลางตึก 3 ชั้นเล็กๆ 2 ตึก ค่อยใจชื้นขึ้นมาหน่อย อย่างน้อยเราก็ลงมาทานอาหารเช้าชิวๆตรงนี้ได้

ห้องพักของเราอยู่ในตึกด้านซ้าย เราไขกุญแจเปิดประตูตึกเข้าไปแทบเป็นลม สิ่งแรกที่เห็นคือบันไดสูงขึ้นชั้นบน เลยรีบวิ่งขึ้นไปดูว่าห้องเราอยู่ชั้นไหน ปรากฎว่าเป็นชั้นเกือบบนสุดของตึก แล้วที่สำคัญตึกนี้ไม่มีลิฟท์!!!!!

ได้เข่าอ่อนหน้ามืดกันอีกรอบ ก่อนที่จะจำใจแบกกระเป๋ากว่า 30 กิโลถูลู่ถูกังขึ้นไปอย่างทุลักทุเล แต่ห้องก็สวยชื่นใจ มีห้องนอน ห้องน้ำ ห้องครัวอุปกรณ์ครบ รวมถึงเครื่องซักผ้า ไดร์เป่าผม เตาแก๊ส ไมโครเวฟ ทีวี ตู้เย็น อ่างอาบน้ำ ไปจนถึงโถฉีดน้ำของผู้หญิง!!

โอยย..เล่าจนเหนื่อย ไว้ค่อยมาต่อวันหลังละกันนะค้าบบบ

และแล้วพวกเค้าก็เห็นแสงรำไรที่ปลายอุโมงค์ ทางรอดเพียงทางเดียวที่เป็นความหวังให้พวกเค้าได้ทำงานเพลงต่อไปด้วยความสุข จากความเชื่ยวชาญทางการตลาดของที่ปรึกษากิติมศักดิ์ ทำให้ “โมโนโทน” ตกลงใช้กลยุทธิ์ diversified brandขยายสินค้าออกไปเป็น…

กางเกงในโมโนโทน!!!!!

Presenter คนแรก…
ปิงปิงกับกางเกงในโมโนโทน มีให้เลือกทั้งแบบเต็มตัวและครึ่งตัว

สาธิตวิธีการใส่โดยหนุ่มนิรนาม

เสื่อมมากๆๆ สังเกตหน้าตาพี่ฤทธิ์ ดูจะมีความสุขไปมั้ยเนี่ย… ว่าแต่…ปิงปิงก็ดูเคลิ้มๆนะ

ปล. อันนี้ตัวใหม่ใช่มั้ยเนี่ย!!!!!!

ก้อย: ทำไมก้อยเห็นแต่ผู้ชายเสื้อขาวอยู่ไกลๆ…

เปิ้ลหน่อย: ขาวไหน…ขาวนี้อ่ะนะ  

เปิ้ลหน่อย: หรือขาวนี้…

เปิ้ลหน่อย: อ้อ…ขาวนี้ตะหาก

เฮ้อ…

=_=’
http://fatradio.wordpress.com

ดูจบแล้วก็แอบคิดว่าถ้าไปดูในโรงที่มีคนดำเยอะๆต้องสนุกแน่เลย มีบาง shot ที่อยากจะเฮออกมาดังๆแต่เกรงใจคนข้างๆง่า เลยต้องแอบกรี๊ดๆๆในใจ แต่ตอนขำนี่ไม่ยั้งเลยนะ ตลกตอน Jackson Five (แล้วก็เลยเพิ่งรู้ตัวว่าเค้าล้อมาแล้วหลายวงนี่หว่า…ไม่ทันคิด ตึ่ง)

Dreamgirls นี่เ ว่ากันว่ามีคนคิดจะทำเป็นหนังตั้งแต่ 1980s แล้วล่ะ มันเป็นบทดัดแปลงมาจากละครเวทีเรื่อง The Supremes กะ MotownRecords ผสมกัน แรกสุดเลยนางเอกจะเป็น Whitney Houston ล่ะแต่มีปัญหากันซะก่อน คือ Whitneyอยากร้องทั้งเพลงของ Deena ทั้งของ Effie หนังก็เลยหยุดไป ป่านนี้เจ๊คงนั่งเสียใจอยู่เหมือนกัน

ส่วนบทของ Curtis เนี่ยก็เกือบไม่ได้เป็น Jamie Foxx เล่น เพราะตอนแรกสุดหนังสู้ค่าตัวไม่ไหว เค้าก็เลย cast Denzel Washington, Will Smith กะ Terrence Howard ไว้ด้วย (เพิ่งรู้ว่า Foxx ค่าตัวแพงกว่าพวกนี้)

Eddie Murphy เล่นโคตรดี

ส่วนนางเอกเค้าวางไว้เลยว่าต้องเป็น Beyonce เล่นดีเหมือนกันแฮะ สวยเชียว ผอมด้วยเรื่องนี้จำแทบไม่ได้แต่พอหันหลังเห็นสะโพก… ใช่เลยตัวจริงชัวร์ ชอบ Jennifer Hudson ด้วยเล่นโคตรดีเหมือนกัน มีฉากที่ต้องร้องไห้แต่ไม่ร้องเพราะช็อก!

สนุกจังๆ ดูเรื่องนี้แล้ว เค้าว่าจะอยากร้องเพลง…

ตอนที่นั่งพิมพ์ post นี้อยู่ๆก็มีเพลง soundtrack เรื่องนี้ กะเสียงนุ้ย ลอยมาแว่วๆ…เย้ย! ยังไม่ทันขาดคำ!

น้องโอปอ::
ดู Nada sou sou มายัง พระเอกน่ารักเนอะ
“พี่ชายยยย” (ต้องทำเสียงสั่นๆแบบหนังเกาหลีช่อง 3 ด้วย)

คุณ Sonny day::
ทองหล่อเมื่อไหร่อ่าไม่มี๊

น้อง Hong::
เราเพิ่งไปมาสำเพ็งมาอีกรอบ ได้ผ้าสวยๆมาตัดม่านอย่างเยอะ อิอิ ไว้ไปอีกจะชวน

นำทีมโดย สาวนุ่นและสาวนุ้ย the peach band
ลงแท็กซี่ที่หน้า Central เก่า บรรยากาศ 2499 ชัดช้าด 

ด้วยความเชียวชาญ สองสาวพาลัดเลาะเข้าแดนสนธยา เข้าซอยโน้นซอยนี้อย่างคล่องแคล่วจนเราแอบคิดว่า…โห เป็นนักร้องนี่มันต้องเก่งไปหมดจริงๆนะเนี่ย เรื่องอุปกรณ์การแต่งตัวนี่..นุ้ยรู้หมดว่าอะไรอยู่ตรงไหนบ้าง

ของเยอะละลานตามากกก เดินไปดูของไปเพลินจนเกือบลงตั้งหลายรอบ ดีที่นุ้ยกะนุ่นคอยดูแลไม่งั้นนี่หลงชัวร์ กระเหรี่ยงเข้ากรุงก็เงี้ยะ เห็นอะไรก็ตื่นเต้นไปหมด ตอนแรกว่าจะซื้อผ้าทำม่านในห้อง เดินไปเดินมา ทำไมได้แต่ของเล่นกะของกินหว่า หลุดเข้าไปในร้านขายพวกลูกปัดกะของทำเครื่องประดับ หายไป 2 ชม. ผลออกมาเลยเป็นอย่างเงี้ยะ

กลับบ้านมา เห่อจัด จากคนที่ไม่เคยทำงานฝีมือเล้ย (ตอนเด็กๆครูให้การบ้านก็ไม่เคยทำเอง แบ่งงานกันถ้าเป็นงานศิลปะก็พ่อทำ ถ้าเป็นงานฝีมือก็แม่ทำ ได้ A ตลอดเลย ฮ่าๆๆๆ ภูมิใจนะเนี่ยยย) นั่งทำอยู่ตั้งนาน ได้อันเนี้ยะ

สวยอ่ะดี๊ โฮะๆๆๆ เห่อๆ ใส่ไปวันโชว์วันแรก สับแนนถอดจากข้อมือใส่ข้อมือตัวเองเล้ย น่ารักมากน้องสาวดิชั้น

ส่วนอันนี้ จากสำเพ็งเหมือนกัน ลูกใหญ่มากกก

เค้าว่าให้สตอเบอรี่ แปลว่ารัก อ่ะอ่ะอ่ะ (ในโฆษณาเค้าบอกมา แต่อันนี้ไม่มีใครให้หร้อก ซื้อเองทั้งน้าน)

Happy belated Valentine’s day

รักนะ

นกแสก
ชื่อสามัญ Barn Owl
ชื่อวิทยาศาสตร์ Tyto alba
วงศ์ Tytonidae

ลักษณะทั่วไป
ตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะคล้ายกัน มีวงหน้าเป็นรูปหัวใจ และมีขนสีขาวขึ้นอยู่เต็มไปหมด ตากลมดำโต ทางด้านท้องมีสีขาว และมีจุดมีเทาและสีน้ำตาลทั่วไป ขนปีกและหางมีลายขวางสีเหลืองสลับน้ำตาลอ่อน ปากแหลมงุ้ม ขนตัวด้านบนมีสีเหลืองปนน้ำตาล ปนเทา มีจุดสีขาว และสีน้ำตาลทั่วไป เล็บเท้ายาวงุ้มและแหลม เล็บที่นิ้วกลางลักษณะคล้ายฟันเลื่อย เวลาบินร้องเสียง “แสก” ขนาดตัวประมาณ 14 นิ้ว ขายาว มีสายตาและประสาทหูดีมาก กลางวันชอบนอนบนเพดานบ้านหรือที่มุมมืดหลังคาโบสถ์ ชอบกินหนูนา ใต้ตรงที่มันเกาะนอนมักพบซากกระดูกและหนังของหนู หรือเหยื่ออื่นๆที่มันสำรอกคายของแข็งๆที่มันย่อยไม่หมดตกลงไปกองอยู่บนพื้นดิน ก้อนที่มันสำรอกคลายทิ้งนี้ดูคล้ายกับก้อนข้าวเม่าทอด ออกหากินในเวลากลางคืน ชาวบ้านถือกันว่า หากมันไปเกาะอยู่บนหลังคาบ้านใคร จะทำให้เกิดเรื่องไม่ดี จะมีคนเจ็บคนตาย รุ่งเช้าจะต้องทำบุญตักบาตรเพื่อล้างเคราะห์ เรื่องนี้ไม่มีข้อพิสูจน์ว่าจริงหรือเท็จ นกแสกนี้ผสมพันธุ์ตลอดปี ยกเว้นฤดูฝน ปกติจะไม่สร้างรัง แต่จะอาศัยอยู่ตามโพรงไม้ ช่องเจดีย์ คาบเอาเศษหญ้ามาปูรองพื้นไว้สำหรับวางไข่ ครั้งละ 4 -7 ฟอง ระยะฟักไข่ประมาณ 30 วันจึงออกเป็นตัว

ถิ่นที่อยู่อาศัย
อินเดีย, อันดามันส์, ชวา, พม่า, เขมร, เวียดนาม, โคชินไชนา, ลาวและไทย สำหรับประเทศไทย มีอยู่ทางภาคเหนือ ภาคกลาง ภาคอีสาน ภาคตะวันออกเฉียงใต้

มันเป็นการมาตากอากาศประจำปีของโมโนโทนที่ ป.น. ได้มีโอกาส จับพลัดจับผลู(มั่ว)มาตากกะเค้าด้วยเค้าว่าหน้าหนาวจะตากกันที่มาปากช่อง ส่วนหน้าร้อนจะหลบไปตากกันที่พัทยา…ไฮโซมั๊ยล่ะคุณ

คืนนี้คาดว่าอากาศจะอยู่ที่ 13 องศา ด้วยความที่ไม่ได้เตรียมตัวมาหนาว ป.น. ถึงกับฟันกระทบกัน ตายล่ะหว่าคืนนี้จะนอนยังไงล่ะเนี่ย มองซ้ายมองขวาทุกคนดูจะเตรียมตัวกันมาเป็นอย่างดีแต่ก็ไม่วายขาสั่นกันเป็นแถว เอาน่า…เป็นไงเป็นกันไม่ได้มีให้หนาวกันบ่อยๆ (อยู่กรุงเทพร้อนก็บ่นมาที่นี่หนาวก็บ่น!)

อยู่ที่นี่ก็ไม่ได้ทำอะไรมาก เค้าฟังเพลงแจมดนตรีกันตามเรื่องตามราว ส่วนป.น.เน้นแจม…กิน!

อากาศหนาวนี่ทำให้อาหารอร่อยขึ้นเยอะเลย ในขณะที่หนุ่มๆตั้งวงดูบอล เหล่าสาวๆก็ตั้งวงส้มตำ นำทีมโดยฝนและนุ้ย (ดูๆจากปริมาณการบริโภคกันแล้ว ก็เลยพลอยสงสัยว่า ส้มตำและอาหารเผ็ดๆน่าจะมีผลช่วยให้เสียงดีได้ด้วย!) เรากินกันอย่างไม่ได้เกรงใจกระเพาะน้อยๆกันเลย กินไปก็หวั่นใจไป นี่ยังไม่นับถึงความกังวลของจำนวนห้องน้ำในบ้านที่มีไม่ครบจำนวนคนนะ นึกภาพทุกคนต้องวิ่งแย่งกันเข้าคงขำ

กะว่าจะอยู่แค่คืนเดียว แต่ด้วยความรั่ว เลื้อย และเรื้อนของป.น.เลยทำให้ต้องกลับเช้าวันจันทร์
ซึ่งต้องทำงาน 11 โมงเช้า ถ้าไปไม่ทันล่ะก็…”ชิฟท์”หายแน่ๆ!
6.00 สะดุ้งตื่นด้วยความนอย
6.03 กด snooze ด้วยความคล่องแคล่ว แล้วผล๋อยหลับต่อ
7.00 ตื่นอีกรอบ
7.45 เตรียมตัววิ่งขึ้นรถ แต่โดนเบรคโดยกลิ่นกุนเชียงทอด

มันเป็นข้าวเช้าที่อร่อยที่สุดในรอบหลายปี ข้าวต้มร้อนๆ กุนเชียงทอดหอมๆกับไข่เค็มโดยพี่นัน ชั่งใจอยู่นาน กลัวไปทำงานสายก็กลัว แต่แล้วความหอมของกุนเชียงก็ชนะ! ทั้งๆที่เป็นคนไม่กินหมู แต่ตอนนี้กุนเชียงกรอบๆก็ลงไปอยู่ในท้อง ป.น. เรียบร้อย

กลับมาทำงานโดยสวัสดิภาพ ใช้เวลาเดินทางแค่ 2 ชม.นิดๆ มาจัดรายการด้วยความสดชื่น (แม้จะไม่ได้อาบน้ำก็ตาม ฮ่าๆๆห้ามใครเข้าใกล้โดยเด็ดขาด)

ขอขอบคุณสำหรับกิจแจ๊ส ที่เอื้อเฟื้อสถานที่ แป่ะๆๆๆๆๆๆ